Εκτύπωση

 Γλωσσολαλιά


Τραγούδι: Ειρήνη Γοργολίτσα
Απαγγελία: Δημήτρης Νικολαΐδης
Κιθάρα: Κλεοπάτρα Στούμπου
Στίχοι:  Σοφία Αθανασιάδου
Μουσική:  Παντελής Θαλασσινός
Vocals: Irene Gorgolitsa
Recitation: Dimitris Nikolaides
Guitar: Kleopatra Stoumpou
Lyrics by: Sophia Athanasiadou
Music by: Pantelis Thalassinos

Η Ελληνική Γλώσσα, στο μεγάλο της ταξίδι στους αιώνες, υπήρξε ανέκαθεν το σκαρί που κουβαλούσε τη φιλοσοφία, τη λογοτεχνία, τον πολιτισμό και την παράδοση ενός λαού που γεννήθηκε και ανατράφηκε σ’ έναν τόπο μοναδικό. Σμίλεψε και σμιλεύτηκε από την Ελληνική σκέψη και επηρέασε λαούς και πολιτισμούς με πολλούς τρόπους διατηρώντας ατόφια εκείνα τα χαρακτηριστικά της που της δίνουν μια μοναδική δυναμική και τα οποία την κάνουν να μοιάζει με φάρο που λάμπει στη σκοτεινιά ακόμα και των πιο δύσκολων καιρών.

The Greek Language, on its journey throughout the centuries, has always been a vessel for communicating philosophy, literature, culture and tradition all over the world. Born and bred out of a unique landscape, it has helped shape the Greek thought, the Greek mentality and the Greek civilization while being shaped by these at the same time. The Greek Language, on its journey around the globe, has helped influence, in various ways, the mentality and the civilization of numerous other peoples while retaining its distinctive qualities which give it a particular kind of strength making it shine like a beacon of hope in even the darkest of times.

Η γλώσσα που μου δώσατε μελώδισε στο στόμα, 
ροδόσταμο που άνθισε στο πατρικό μου χώμα, 
θαλασσινή η αύρα της, βουνίσια η πνοή της, 
τον κόσμο όλο γύρισε, αλάργεψ’ η φωνή της.

Η ανατολή τη λάτρεψε, η δύση την καρπώθει, 
πόθο γλυκό ζωντάνεψε σ’ αυτόν που τη ζυγώθει, 
αθανασία γνώρισε στα έργα των ανθρώπων, 
φεγγάριασε τη σκοτεινιά ξένων λαών και τόπων.

Γλώσσα μου μυριολάλητη πώς να σε ασημώσω
που `σαι διαμάντι αδάμαστο, πέτρα για να στεριώσω, 
έχω τον τρόπο μου εγώ την πέτρα να σηκώσω, 
και αργυρούς θνητούς να βρω, τη γλώσσα ν’ αρματώσω.

Αίσωπος, Όμηρος, Θαλλής, Ηρόδοτος κι Αισχίνης, 
Σόλων, Σωκράτης, Σοφοκλής, Καβάφης κι Ευριπίδης, 
Πίνδαρος, Πλάτων, Πλήθωνας, Κάλβος και Καζαντζάκης, 
Ερατοσθένης, Ηράκλειτος, Σεφέρης, Καρυωτάκης, 
Γκάτσος, Ελύτης, Αξελός, Παπαδιαμάντης, Ζέη
Αναγνωστάκης, Κούμας, Κουν, Μάτεσης, Ωριγένης, 
Σικελιανός και Παλαμάς, Γαζής κι Αριστοτέλης, 
Παπαντωνίου, Γιανναράς, Βρεττάκος, Καμπανέλλης, 
Μαβίλλης, Σεβαστίκογλου, Ξενόπουλος, Διογένης, 
και Μυριβίλης, Πιττακός, Δροσίνης, Δημοσθένης, 
Επίκουρος, Ησίοδος, Γρυπάρης Καββαδίας, 
Αναξαγόρας, Αρίσταρχος, Βενέζης και Βοργίας.

Η γλώσσα που μας δώσατε σμίλεψε το σκαρί μας, 
το νου με γνώση μπόλιασε, πότισε την ψυχή μας, 
μάγεψε πλάνητες πολλούς, ξελόγιασε την πέννα, 
γένος και γης μπερδεύτηκαν, με μιας γενήκαν ένα.

Χαλάλι ήταν οι φθόγγοι της, θέριεψαν μύριες λέξεις, 
οι λέξεις έβγαλαν φτερά και γέννησαν τις σκέψεις, 
το γόνυ εκράτησαν ορθό στης λευτεριάς το τάμα, 
γλωσσολαλιά Ελληνική, της οικουμένης θάμα.

Γλώσσα μου μυριολάλητη μην θαρρείς σε προδώσω, 
μην τάχα σε απαρνηθώ, σ’ άλλα καλά να ενδώσω, 
λαλιά μου, εσύ, πεντάμορφη, πάντα θα σε χρυσώνω, 
που `σαι διαμάντι αδάμαστο, πέτρα για να στεριώνω, 
έχω τον τρόπο μου εγώ την πέτρα να σηκώνω
και τους χρυσούς θνητούς να πω, την γλώσσα ν’ αρματώνω.

Ρίτσος, Τερζάκης, Κοραής, Κορνάρος, Πρωταγόρας, 
Ψυχάρης, Τσίρκας, Συκουτρής, Χρυσολωράς, και Ρώτας, 
Αριστοφάνης, Βάρναλης, Βιζυηνός, Χορτάτσης
και Μακρυγιάννης, Σολωμός, Ρήγας και Σαμαράκης, 
Αυγέρης, Ουράνης Μαρκοράς, και Ισοκράτης, Θέσπις, 
Ψαθάς και Χριστιανόπουλος, Μουσούρος, Προβελέγγης, 
και Θουκυδίδης, Μένανδρος, Δελμούζος, Καρκαβίτσας, 
Χ(ε)ίλων, Ροΐδης, Λάσκαρης, Χάκκας, Χατζής, Σκαρίμπας, 
Εμπεδοκλής και Πλούταρχος, Κύρος, Πανοπολίτης, 
Κόραξ, Βοργίας, Βουτυράς, Σουρής, Βαλαωρίτης, 
Ιορδανίδου, Αρβελέρ, Σαπφώ και Αλεξίου, 
η Πολυδούρη, η Μιλλιέξ, Δέλτα και Σωτηρίου, 
και Ιπποκράτης, Ξενοφών, Πολίτης, Εφταλιώτης, 
Αισχύλος, Αινησίδημος, Λυσίας, Μπαμπινιώτης.